Inspiratie estafette #6 De gelukzoekers

Op 17 maart hadden we, digitaal, een interview met De Gelukzoekers; Sander, Nathalie, Saïd, Nol en Rosa. Sander kreeg het stokje van Pierre. Zijn verhaal lees je hier

Sander, wat vond je ervan dat het estafettestokje kreeg?
Ik bewonder Pierre heel erg. Het is tekenend voor hem hoe hij de persoonlijke verbinding aangaat met mensen die hij ontmoet. Ik vind het heel lief dat hij aan ons denkt om het stokje aan door te geven. Een compliment. We hebben een gedeelde visie om het meeste uit elkaar en onszelf te halen. En eenzelfde passie om te groeien, vanuit een soort community gevoel.

De Gelukszoekers

Hoe stel je jezelf voor? En de anderen?
Sander: Ik ben een maker, een mens, ik hou van mooie dingen maken, geluk zoeken! Gelukzoekers, dat is de naam die ons verbindt. Nol is beeldend kunstenaar en fotograaf, we kennen elkaar al heel lang. Hij is een gevoelige jongen, met een scherpe blik, die heel goed de juiste momenten weet vast te leggen. 

Nathalie: Ik heb de toneelacademie gedaan en ik ben in 2019 afgestudeerd als actrice. Vanuit mijn liefde voor film wilde ik heel graag voor en achter de camera aan de slag. Het maakt niet uit wat ik moet doen, als ik maar bezig ben met films. En ik ben het zusje van Sander. 

Saïd: Ik ben Saïd; ik ben erbij gekomen om er een multiculti groep van te maken (lacht). En vervolgens met een knipoog: Ik ben de echte gelukszoeker; ik kwam 5 jaar geleden naar Nederland, maar werk al 10 jaar in de filmwereld. Ik ben cameraman en regel de belichting. 

Rosa: Ik zit in het laatste jaar van de studie tot audiovisueel specialist en ik wil graag regie gaan doen. Ik wil graag verhalen vertellen en heb net mijn tweede korte film gemaakt, voor toelating aan de filmacademie, richting regie fictie. (Rosa is volgens de anderen veel te bescheiden want ze heeft ook een prijs gewonnen voor een andere korte film!) Update: Rosa is zojuist aangenomen bij de filmacademie in Amsterdam, gefeliciteerd!

Waarom noemen jullie jezelf de gelukszoekers? 
Binnen deze naam komt een heleboel samen. Het heeft de associatie met mensen die vluchten uit hun eigen land en op zoek zijn naar een beter leven, maar in principe doet ieder mens dat. Iedereen zet stappen om een mooier, rijker, gevuld leven te leven. Iedereen is op een eigen manier op zoek naar geluk. Het ging ons erom dat de naam zou uitstralen dat het gaat om samenzijn, dat we er zijn voor elkaar. We willen groeien en het is een reis, een ontdekkingstocht. 

Sander: Ik had altijd al een plan om samen met anderen een collectief te beginnen. En dankzij Corona hadden we ineens allemaal tijd. En juist die tijd heb je nodig om een hechte groep te worden.  

Je geeft ook nog les Sander? 
Ja klopt. Ik geeft les bij De Noorderlingen, daar liggen echt mijn roots. Ik heb er heel lang toneelles gevolgd, maar ben gestopt omdat ik dacht dat ik iets verantwoordelijks moest gaan doen met m’n leven. Ik had niet altijd het volste vertrouwen in mijn eigen kunnen, als het aankomt op creëren en creatief zijn. Ik ben werktuigbouwkunde gaan studeren, maar ik kwam erachter dat ik het spelen miste en ik heb nu weer het gevoel dat ik lééf! 

Ik kan beter ‘serieus iets gaan dóen’ in plaats van iets sérieus doen (lacht). Ik heb trajecten gevolgd en les gegeven op allerlei plekken, maar De Noorderlingen is mijn thuis. Binnenkort beginnen we daar een filmschool en op die manier is het cirkeltje echt weer rond. 

“Het maakte me gelukkig; ongeacht wat
de rest van de wereld ervan vindt”

Wat is de rode lijn in jullie projecten? 
We dagen elkaar uit en blijven onszelf afvragen welke rol iedereen wil hebben binnen een project. Rosa: Niet alleen als je ergens al goed in bent, maar ook als je juist iets wilt leren. We beoordelen met elkaar of er ruimte is om een nieuwe positie uit te proberen. Zo kun je met een kleine crew al heel erg veel doen! 

We maken video’s en films, kort en lang. Bijvoorbeeld videoclips, commercials en promotiefilms. Aan de ene kant zoeken we commerciële projecten om geld mee te verdienen en aan de andere kant doen we artistieke projecten waar we geld aan uitgeven. Vorig jaar won Rosa de prijs voor Beste Groninger film in de categorie ‘fictie’. Samen met Saïd heeft ze hieraan gewerkt, voordat ze samen met Sander, Nathalie en Nol aan de slag gingen. 

We zoeken het op en vinden een quote uit het juryrapport over The Beholder van Rosa: “Prikkelende vertelling met een prachtige actrice in de hoofdrol; intrigerende tegenspeler in de rol van de Syrische fotograaf die probeert de kwetsbaarheid van de dame vast te leggen”. 

Vertel eens iets over die prijswinnende film?
Het gaat over Agnes, 60 jaar, die in haar jongere jaren een sekssymbool was in Nederland en ze heeft er moeite mee dat haar carrière voorbij is. Dan ontmoet ze een Syrische fotograaf en hij vraagt of hij foto’s van haar mag maken. Zij denkt dat ze weer gaat schitteren, maar hij wil juist haar kwetsbaarheid weergeven. 

Wat hebben jullie geleerd de afgelopen maanden?
Communicatie is een belangrijk ding en je moet met elkaar blijven praten, ook wanneer het moeilijk wordt. En vertrouwen hebben, elkaar de ruimte geven om jezelf te zijn. Het is gewoon kneiterhard werken en we doen het allemaal voor niets, omdat we er van houden. 

We hebben een droom van hoe het zou kunnen zijn, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Er moet dus ruimte zijn om uit te zoeken waar het heen gaat en vertrouwen in elkaar en in de droom die je van te voren met elkaar hebt opgesteld. We wilden vooral aan de gang gaan en dan zien waar het toe leidt. In september gaan we evalueren met elkaar en op papier zetten hoe we verder willen. (We love it! Eerst doen, dan denken!)

“Volwassenen zijn vaak bezig met een doel:
Alles moet ergens toe leiden, maar als je een doel loslaat,
of een punt op de horizon weglaat, is er ineens een hele horizon”

Waar komt die liefde voor films vandaan? 
Sander: Voor mij begon dat met boeken lezen en me daarin verstoppen. Boeken gaven mij een wereld die rijker was dan Drachten (haha). Daar is mijn fantasie door gegroeid en vond ik plekken waar ik graag wil zijn. Toen ik films begon te kijken, maar echt véél films, dacht ik “wow, je kunt die werelden dus ook écht beleven”. Later besefte ik me dat je die werelden ook zelf kunt maken. Onlangs gaf mijn moeder me een zak tekeningen van vroeger. Eigenlijk waren dat allemaal stripjes, een soort storyboards. Ik bleek ook als kind al heel narratief ingesteld te zijn.

Waar halen jullie je motivatie en inspiratie vandaan? 
Dat is voor iedereen anders. Het is een liefde voor film en het willen leren hoe dat gaat en wat het inhoudt. Ten aanzien van acteren is het een mogelijkheid om jezelf beter te leren te kennen en de wereld een plekje te kunnen geven binnen de rol die je speelt. Inspiratie zit echt in alles. Een gebouw, een andere film, een beweging van een persoon die je op straat ziet of een hoedje dat afvalt. Dan ontstaat er een heel verhaal in je hoofd. Saïd vult aan: De sfeer is leuk en iedereen werkt hard. Ook met crews van 15-20 mensen blijft iedereen vrijwillig op de set. Dat geeft mij motivatie. Dat ik merk dat mensen met ons willen werken. 

Nathalie: Als ik iets moeilijk vind of eng of pijnlijk en er van een afstandje naar probeer te kijken. Dan probeer ik er een verhaal van te maken en dan geeft het mij kracht. Wel interessant hoe je met iets uit je eigen leven, een les die je moet leren, op deze manier aan de slag kan gaan.  

Terugkijkend – welke hobbels hebben jullie moeten nemen? 
Er zijn heel veel hobbels geweest en er zijn nog steeds hobbels. Je moet leren met elkaar te werken. Op een zeker moment ontstond er onderling een pittige ruzie over de droom versus de realiteit. De droom wordt uitgedaagd door naar de realiteit te kijken. Je krijgt te horen dat je op een bepaalde manier films hoort te maken. Wij werken anders dan ‘de industrie’.  Als je nog geen ervaring hebt, is er ruimte om op een nieuwe manier te leren kijken. Dan gaat het in de groep soms over wie er gelijk heeft, in plaats van ‘waar zijn we naar op zoek’.

Said: Wat betreft die inspiratie: We hebben nu geen geld om mensen te betalen, maar mensen geven wel allemaal aan dat ze met ons willen werken, dat ze daar lak aan hebben. Waarom willen mensen met ons werken? Wij werken hard om dingen te bereiken; we hebben een bepaalde vibe samen, van liefde en positieve energie waarbij iedereen welkom is.. Het is gewoon leuk en we maken plezier. Sander: Bij ons word je als mens gezien en niet als robotje die een taak moet uitvoeren. 

Het is ook vooral inspirerend voor anderen dat we werken aan iets wat de som der delen overstijgt. De passie die we allemaal hebben voor de dingen die we maken. Met z’n allen werken we aan een droom en daarin zijn we gelijkwaardig. Je kunt ook met 1 ego werken waar de rest zich aan moet conformeren, maar dan moet je meer geld hebben (knipoog). 

Wat willen jullie meegeven aan de mensen die het verhaal gaan lezen? 
Droom groot en doe het samen. Gebruik die tijd die je nu hebt. Gooi jezelf in het diepe. Het moment is altijd hier en nu. Je kunt dromen uitstellen, maar onder welke omstandigheden dan ook, je kunt ook gewoon beginnen. Als er iets mis gaat, of als er een fout gemaakt wordt, wees dan niet bang dat je alles in je eentje hoeft op te lossen. 

Met wie zouden jullie in contact willen komen? 
Met alle mensen in Groningen die een passie hebben voor film, die iets met film doen of willen doen, want we willen een netwerk opbouwen in Groningen. We hebben elkaar nodig, dus kom hallo zeggen en thee drinken. Sander: Ik zou ook graag in contact komen met iemand die zich op beleidsniveau hard wil maken voor film in Groningen. We zijn we zelf vanalles aan het uitzoeken. De filmclub heeft daar al een stap in gezet door filmmakers maandelijks bij elkaar te laten komen, maar ook vanuit de overheid mag er aandacht voor zijn. Als wij onszelf serieus nemen in het noorden, dan moeten we iets creëren waardoor men deze kant op komt! 

Wat is dé droom?
De grootste droom is om het meeste werk te kunnen stoppen in eigen producties maken en verhalen vertellen. We zijn minder commercieel ingesteld, maar ik wil heel graag een clip maken voor Rhianna en Beyoncé (haha.) Misschien willen jullie die namen invullen?

Wie vinden jullie een inspirator en aan wie geven jullie het stokje door? 
We geven het stokje door aan de zusjes Wilson. Dat zijn drie zusjes en zij zijn tijdens de coronacrisis begonnen met koken voor vrienden en familie en iedereen daar omheen. Ze koken alleen maar vegan gerechten en koken regelmatig voor circa 80 mensen. Ze zijn met weinig geld begonnen. Ze pakken het heel conceptueel aan en voor €7,50 kun je een driegangenmenu afhalen, wat met heel veel aandacht gemaakt is. Het staat haaks op fastfood. De smaken zijn altijd een verrassing en ze besteden ook veel aandacht aan de looks! (Wij watertanden al bij het idee!)

Meer weten en zien van de gelukzoekers? Je vindt ze op Instagram!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *