Inspiratie estafette #04 Pierre

Wendy heeft het stokje doorgegeven aan Pierre. We ontdekken dat Pierre al vaker interviews heeft gegeven en dat er online veel over hem te vinden is. We ontmoeten een man met een brede glimlach, die enthousiast en ontwapenend is. Hij geeft aan ook op zijn gevoel te vertrouwen. “Als het goed voelt, dan ga ik ervoor”. Daar gaan we dan. 

Wie is Pierre?
Mijn naam is Pierre Semudenge. Ik ben profvoetballer en heb een tweede passie ontwikkeld. Ik houd me bezig met het op en naast het veld begeleiden van jeugdspelers door middel van mentale en fysieke coaching. Het lijkt alsof de voetbalwereld stilstaat vanwege de corona-crisis. Je kunt je voorstellen dat er een overschot aan spelers is op de markt, maar dat veel clubs nu huiverig zijn met het aantrekken van spelers. Ik train ondertussen door en verheug me erop om weer te presteren in wedstrijden.

Pierre Semudenge. Foto door Nol Klis

Hoe reageerde je toen Wendy het stokje aan je wilde overdragen?
Wendy en ik kennen elkaar van de promotiedagen. Ik was host van het ‘Boost your business’ stage. Wendy was een van de sprekers die haar bedrijf kwam promoten. We hebben een tof gesprek gehad en elkaar daar leren kennen. Wendy vertelde dat ze een interview met jullie had gehad en als zij het doet, dan moet het wel goed zijn (lacht). 

Kun je eens iets meer vertellen over het coachen van kinderen?
Het begeleiden doe ik niet vanuit een (voetbal)club, maar vanuit mezelf. Ik ben een onderneming begonnen. Het gaat vooral om spelers die de absolute voetbal potentie hebben om bij een profclub te spelen, maar om wat voor reden nog niet de stap hebben weten te maken naar een profclub. Ouders of coaches benaderen mij en dan volgt een scouting proces om te bepalen of het een vruchtbare samenwerking kan worden met de speler.  

Ik vraag ze dingen als ‘wie ben jij, wat wil je doen en hoe kan het dat je je doel nog niet hebt behaald? Ben je toegewijd om dingen te doen die noodzakelijk zijn om een stap te maken? We trainen op het veld, maar focussen ook op de persoonlijke ontwikkeling van het kind.  

Foto door Nol Klis

Hoe ziet dat eruit?
Heel concreet; we trainen wekelijks op het veld en dan werken we aan de voetbalspecifieke ontwikkelpunten van de speler. Ook krijgt de speler wekelijks mentale begeleiding rondom de trainingsmomenten. En één keer per drie weken ontmoet ik de speler voor een personal development sessie bij The Student Hotel in de binnenstad (Groningen). In een sessie van 2 uur hebben we het bijvoorbeeld over overtuigingen en belemmeringen die het ongewenste gedrag aansturen en leiden tot negatieve prestaties op het veld. We gaan stapsgewijs en spelenderwijs aan de slag en dat vertaalt zich naar bepaald gedrag. Op zo’n moment vergeet ik de speler en de voetbalwereld en richt ik me op het kind. 

Ik leer ze ook over de relatie tussen de hersenen, het lichaam en het gedrag, maar ook over gevoelens die erbij komen. Ik begeleid bijvoorbeeld een jongen die ‘kortsluiting’ kreeg als er iets mis ging. Laatst gaf ik hem een voetbal en vroeg hem deze vast te houden. Hoe langer hij de bal vasthield, hoe zwaarder het werd. Ik legde hem uit dat het met negatieve dingen in het leven net zo werkt. 

“Het gaat soms niet om wat je moet doen,
maar om de dingen die je LOS moet laten.”

Pierre vertelt gepassioneerd over de verbinding tussen het brein, het gevoel en het gedrag. We vragen ons af hoe hij aan deze kennis komt. Hij vertelt: “Het grootste gedeelte is levenservaring. Daarnaast de toewijding om naast mijn eigen voetbalcarrière een bepaald impact te maken in de wereld. Een dag heeft 24 uren, ik maximaliseer op elke seconde zodat ik mijn ultieme doel kan waarmaken. Anderhalf jaar geleden besloot ik het te channelen om het tastbaarder te maken voor een ander. Ik volgde een opleiding voor professioneel mental coach. 

Het klinkt soms wat cheesy om te zeggen dat je een eigen methode ontwikkelt, maar bij mij heeft het geresulteerd in de 10 stappen SPARTAN GOD methode, waarmee de transformatie van binnenuit begint. 

Wat drijft jou?
Buitengewoon presteren en impact maken. Het voelt vaak alsof ik op de wereld ben gekomen in een omgeving waar vanaf mijn geboorte het voelde alsof ik niet mocht leven. Ik ben geboren in Rwanda en kort na mijn geboorte ontstond de burgeroorlog en genocide. Als je daar in zit is dat je persoonlijke realiteit en dan is dat ‘gewoon’. Ik had er geen besef van dat het elders op de wereld anders is. Ik ben geboren in een groot gezin met mijn ouders en 8 kinderen. Vier knappe mannen en vier beeldschone vrouwen (lacht). We zien een trotse man. 

Foto door Nol Klis

We moesten ruim zeven jaar overleven en we gingen op de vlucht. Ik raakte mijn ouders kwijt en broers en zussen. Vandaag weet ik dat een broer en twee zussen nog leven.. Ik heb een herinnering uit die tijd, waarvan ik nu weet dat het in Congo-Kinshasa heeft moeten zijn. De straten waren leeg en er lagen lijken, terwijl dat een moment daarvoor nog niet zo was. Toen was het levendig. Je weet niet wat je moet doen. 

Eenmaal in Nederland aangekomen gingen we door de procedure voor vreemdelingen en werden we raar behandeld. We werden met een groep mensen in een soort kooi gezet en er was ook een soort avondklok. Dan gingen de lichten uit en werd er op de tralies geslagen. Het gaf een heel dubbel gevoel van ‘ik ben veilig hier’, maar toch ook weer niet. Vaak als ik het heb over overleven, dan voelt dat nog niet tastbaar genoeg. ‘Overleven’ heeft hier geen betekenis.

Waar kwam je toen terecht? En hoe verwerk je wat je meemaakt? 
Vanuit de opvang centra voor vreemdelingen kregen we een huis aangewezen in Ezinge. Ik kreeg ook therapie van een psycholoog. Er was wel een tolk bij, maar de communicatie liep niet en het klikte niet. Als kind leef je minder in je mind en meer in je gevoel. Mijn zus stimuleerde me om te gaan voetballen. Ik kwam bij V.V. Ezinge, ging heel veel voetballen en zo werd voetbal mijn vorm van therapie. Op het veld was de plek waar ik werd geaccepteerd. Een jaar later werd ik gescout door FC Groningen

Ik was toen tien jaar. Na schooltijd werd ik opgehaald om te trainen en vaak was ik dan na acht uur ‘s avonds pas thuis. Ik had toen al bepaalde verantwoordelijkheden van een volwassene, maar dat hoort ook deels bij onze cultuur. Eten, voetbalschoenen schoonmaken, slapen en repeat. Er werd veel verwacht, maar mijn systeem was al geprogrammeerd om te overleven.  

Foto door Nol Klis

Als ik kijk naar de jongens waar ik nu mee werk, dan geef ik hen ook bepaalde verantwoordelijkheden. Op dit moment zijn er andere jongens die landelijk op profniveau spelen, maar zij zijn niet persé beter dan de jongens die ik begeleid. Daarentegen, zij hebben in het verleden bewust of onbewust andere keuzes gemaakt waardoor ze een bepaald resultaat kunnen behalen. Ik leg mijn jongens uit dat ze ook verantwoordelijkheid kunnen pakken. “Ben jij bereid om op elk gegeven moment te doen wat je moet doen om heel pragmatisch je eigen  doel te halen?” 

Waar haal je inspiratie vandaan?
Het leven! Durven om niet alleen voorbij mijn eigen bestaande grenzen te kijken, maar ook die van de buitenwereld. Daarnaast lees ik heel veel. Over verschillende onderwerpen, in verschillende fases. Van 2017 tot 2020 heb ik veel tijd gestoken in het doorgronden van de hersenen. Het in staat zijn om je eigen onderbewustzijn te beïnvloeden, zodat je beter en sneller een doel kan behalen. Wat voor sommige mensen zweverig lijkt.

Ik las vooral boeken van Amerikaanse schrijvers: Earl Nightingale, de classics op gebied van persoonlijke ontwikkeling. Maar ook Livewired van David Eagleman over hersenplasticiteit en boeken van Dr. Joe Dispenza. Ik ben mezelf, de wereld en anderen gaan bestuderen. Mensen die op en naast het veld resultaten waarmaken die ik ook zou willen realiseren. Ik ben bijvoorbeeld nooit fan geweest van iemand en geloof meer in gelijkwaardigheid. Wat een ander kan worden, kan ik ook worden.

Dus ik bestudeer de werkende principes achter hoe iemand ergens is gekomen. Daarna mix ik het met mijn eigen visie tot een strategie die ik kan toepassen op mijn eigen journey. Het is geen rocketscience. Het is de kracht van de gedachte en je bereidheid om dag in, dag uit de prijs te betalen in het gewenste gedrag. Het draait uiteindelijk om rendement. Stel een doel zo groot dat je het niet kan behalen, tenzij je groeit in de persoon die het wel kan. 

“Hoe zie ik mezelf over 8 jaar en
hoe kan ik daar vandaag al naartoe werken?”

Welke ambities heb je nog?
Pierre verrast ons: “Ik schrijf veel en wil een kinderboek uitbrengen. Daarna volgt een boek voor volwassenen. Ik ga mijn ultieme voetbaldoel verwezenlijken voor m’n 33e, een foundation oprichten en de dromen van mijn jeugdspelers waarmaken. Do or die.”

In de periode van oktober tot december, was ik erg onrustig en miste ik een uitdaging. Ik  heb toen besloten om een keer van Groningen naar Nijmegen te gaan hardlopen, om aandacht te vragen voor kinderen die zich in barre omstandigheden bevinden. Rond de Kerstdagen, waar iedereen normaal knus bij elkaar zit, was er dit jaar stress, want men kon geen Kerst met elkaar vieren. Ik keek om me heen, zat comfy in mijn appartement en dacht aan de situatie die ik meemaakte als kind. Een situatie waar je in de media niks over hoort. Ik heb inmiddels bedacht dat het nog gaver is om van Nijmegen naar Groningen te rennen en de laatste kilometers samen te lopen met de kinderen die ik begeleid. 

Pierre aan het werk in zijn kamer van The Student Hotel met een fraai uitzicht over Groningen.
Foto: Peter Wassing.

Met wie zou je graag in contact willen komen? 
Ik ben bezig om in contact te komen met Clarence Seedorf. Seedorf is één van de personen die ik heb bestudeerd. Naast het 4 keer winnen van de Champions League als speler, maakt hij naast het veld ook impact. Eén van de dingen die ik heb ontdekt is een stukje over mensen- en kinderrechten en impact kunnen hebben in je geboorteland. Het is mijn lange termijn doel om terug te gaan naar Rwanda en daar impact te hebben met voetbal als tool. Wanneer ik dat ga doen staat nog niet vast hoor.  

Aan wie geef jij het stokje door?
Ik heb twee personen in mijn hoofd. Eén daarvan helpt organisaties om op een creatieve manier ‘anders’ om te gaan met problemen. Hij weet veel van patronen doorbreken. De andere persoon is docent en heeft een video-productiebedrijf en maakt buitengewoon mooi werk. De ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt vind ik super inspirerend. Inmiddels weten we dat Pierre het stokje doorgegeven heeft aan Sander Roux. Het interview met hem – en met zijn crew – hebben we binnenkort!

Je kunt Pierre volgen op Instagram of bekijk zijn website. Daar zijn ook links naar de andere socials te vinden. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *